Hodowla i socjalizacja szczeniaka

Pamiętajmy, że prawidłowo rozwijający się pies w momencie, w którym zabieramy go do siebie, powinien być ciekawym świata osobnikiem, pozbawionym przesadnego lęku, chętnym do interakcji z otaczającym go światem. Może być w tych kontaktach ostrożny, ale nie powinien się bać.

Zdarza się, że hodowcy utwierdzają przyszłych właścicieli w przekonaniu, że to normalne, że pies się boi. Twierdzą, że psu to przejdzie, kiedy się zaaklimatyzuje w nowym domu. Uzasadniają, że lęk jest normalny i tak powinno być. To mit!

Niestety zazwyczaj w takiej sytuacji jesteśmy najzwyczajniej oszukiwani. Powinniśmy zwracać szczególną uwagę na to, jak zachowuje się pies, którego chcemy zabrać ze sobą. Nie zawsze niestety mamy taką możliwość.

Pamiętajmy o tym, że kupując psa psa od hodowcy mamy prawo oczekiwać, że z psem będzie wszystko w porządku (w końcu zazwyczaj niemało za to płacimy). Wymagajmy od hodowcy rzetelnej wiedzy i prawidłowej socjalizacji szczeniąt z otaczającym światem. To u niego zaczyna się socjalizacja szczeniaka, którego my będziemy wychowywać.

Adoptowany pies – jaka socjalizacja?

Zupełnie inaczej jest, kiedy nasz pupil trafia do nas z adopcji. Wiele psów (zaryzykuję stwierdzenie, że nawet większość ) nie ma możliwości prawidłowego rozwoju we wczesnym okresie swojego życia. Coraz więcej psów jest adoptowanych, a warunki, w jakich żyją są dalekie od ideału.

Większość schronisk nie ma możliwości lub ochoty zająć się tym na poważnie. Często uniemożliwia to przeszłość takich psów, które rodzą się w lesie, komórce, na ulicy czy w tzw. pseudohodowlach, z których później interwencyjne się je odbiera.

Czy to oznacza, że wszystko jest stracone? Czy w takiej sytuacji możemy coś jeszcze zrobić?
Oczywiście, że tak!

Pracować możemy nawet z dorosłym psem, którego proces wczesnej socjalizacji nie przebiegał prawidłowo.
Jeśli nie mamy do czynienia z silnymi zaburzeniami, terapia daje często bardzo dobre efekty.

Pierwsze kroki – socjalizacja psa z innymi psami

Wróćmy jednak do momentu przyjęcia psa do naszego domu i błędnie pojmowanego procesu socjalizacji.

Większość osób, z którymi się spotykam na zajęciach, rozpoczyna ten proces w taki sam sposób. Chcąc jak najlepiej, stara się zaznajomić swojego pupila z jak największą liczbą psów i ludzi. Często idą na zajęcia w Psim Przedszkolu.

W przypadku socjalizacji psa i szczeniaka z innymi z psami dochodzi do tego, że ludzie starają się podejść do każdego osobnika, którego spotkają na swej drodze. O ile oczywiście nie jest agresywny i nie stanowi zagrożenia.

Według mnie jest to poważny błąd i jest kilka argumentów przeciw takiemu postępowaniu.

• Po pierwsze: podchodząc do innego psa, którego nie znamy, nie wiemy jak zareaguje on na naszego szczeniaka –  nawet słysząc zapewnienia właściciela, że jest „łagodny”.
  Stosujmy zatem zasadę ograniczonego zaufania. Jeśli interakcja nie przebiegnie pomyślnie, możemy obniżyć kompetencje społeczne szczeniaka, zamiast je budować.
• Po drugie: jeśli wszystko będzie w porządku, to musimy wziąć pod uwagę, że tym sposobem uczymy psa pewnego zachowania. Utrwalamy zatem schemat: widzę psa > muszę do niego podejść.
  To zachowanie, które w późniejszym okresie życia zaczyna być dla nas uciążliwe, a naszego psa naraża często na przykre konsekwencje. Gdy pies będzie dorosły, większość ludzi będzie oczekiwać od nas kontroli nad psem i odwoływania go,  kiedy idą ze swoim psiakiemna smyczy.
  Jeśli nie będziemy mieli tej kontroli, dojdzie do tego, że nasz pies będzie ciągle chodził na smyczy. Czyli efekt zupełnie odwrotny od zamierzonego.
• Po trzecie: ludzie często nie zauważają, że ich pies najzwyczajniej nie ma ochoty na kontakt z innym psem. Sygnały, które wysyła niestety są albo ignorowane („przecież trzeba się z pieskiem przywitać”, „on chce się bawić”) albo niezauważane.
  Konsekwencją jest utrata zaufania do opiekuna i/lub spadek kompetencji społecznych.
  
  O tym, czy i kiedy psy się ze sobą bawią pisaliśmy w 👉 TYM ARTYKULE

Prawidłowa socjalizacja psa z innymi ludźmi

Podobnie sytuacja ma się z obcymi ludźmi. Większość ludzi uśmiechnie się na widok słodkiego szczeniaka, duża część z nich chętnie do niego podejdzie, pogłaszcze, powie coś miłego.

Rodzą się z tego dwie sytuacje:

• Pierwsza, w której nasz pies nie ma ochoty na kontakt, a mimo to jest on wymuszony przez człowieka. Opiekunom często trudno jest odmówić, żeby nie narażać się na dyskomfort. U psa rośnie z każdą taką sytuacją niepewność w kontaktach z ludźmi i spada zaufanie do Opiekuna. Z czasem rodzą się nawet zachowania agresywne.
• I druga, w której nasz pies jest przeszczęśliwy z kontaktu i utwierdza się w przekonaniu, że ludzie są tacy mili i przyjaźni. W konsekwencji  żywiołowo reaguje na przechodzących ludzi, oczekując od nich podobnego traktowania. Gdy dorośnie, nabierze masy i nie będzie wyglądał jak słodkie szczenię, ludzie zaczną reagować zgoła odmiennie…  i znów trafi na smycz.
  
  

Socjalizacja psa i szczeniaka – co, jak i dlaczego

Jak w takim razie przeprowadzić prawidłową socjalizację psa?
Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ każdy pies jest inny. Każdy w momencie pierwszego wyjścia na spacer będzie reagował odmiennie. W inny sposób będzie sobie radził w trakcie i po tego typu wydarzeniach.

Nie należy popadać ze skrajności w skrajność i od teraz uciekać przed każdym spotkanym psem czy człowiekiem. Nie zamykajmy szczenięcia „w szklanej kuli”, żeby nic mu się złego nie przytrafiło. Bądźmy po prostu rozsądni. Nie każdy ma możliwość zapisania się na zajęcia z psem do behawiorysty, który pomoże mu przeprowadzić ten proces. Często musimy zajmować się tym sami.